ناخدای عشق
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
جای پاهایت را بر کدامین ساحل آشنا هویدا ببینم؟دریاها را پیموده امدریای غمدریای جدائیدریای صبردریای وهمجای پاهایت را بر کدامین ساحل آشنا هویدا ببینم ؟قلم را قفل کرده امقلبم را قفل کرده امدهانم را قفل کرده ام تا نجوای شاملو را زمزمه نکندکه گفته باشد " تو را دوست دارم"هراسی ز دوست داشتن ندارمفریادی ز عشق زدن که گناهی نیستاما می پنداشتم نکند حکایت تسلیم دهد یا که مظلوم نمائی معنی شود و یا گدائی را جای
برچسب: عاشقانه,
نویسنده: هلیا رحمانی
به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی
به صد دفتر نشاید گفت شرح حال مشتاقی" سعدی "
هر سال که می گذرد حکایت های مختلفی دارد قدمی رو به جلو از سر تجربه و گذر روزگار که نیست جز " این نیز هم بگذرد " و از سوئی نزدیک تر به پایان دفتر
میلاد می تواند غمنامه باشد و بیاندیشی که چقدر شمع ها افزون شدند و عمر به اندک گوشه چشمی گذشت اما گاهی اوقات وقتی می بینی زندگی زود گذشت اما همراه با مهر و شوق
غرقه مي شوم در يك رويامن و تو و كلبه اي براي ماغرقه مي شوم در درياي سكوتاندکی رهايي يابم زين همه غوغا برهوت؟غرقه مي شوم در چرخ آسيابتا نشود به يك بار آرزويم بر آبغرقه مي شوم در رقص پرتمنای بادتا شايد بازهم مرا كني يادغرقه مي شوم در يك روياي دورجايي رويم كه نباشد هيچ ماندني به زورغرقه مي شوم در برگ درخت همسايههمه وجودم به عشق ريشه دارد و سايهغرقه مي شوم در دلي كه دادم به توتا بداني همه روح و
برچسب: رویا,
نویسنده: هلیا رحمانی
یکشنبه نوزدهم شهریور ۱۳۹۶
معجزه دل
تو را معجزه آري تو را خواهمز پشت ديوارهاي شب خاموشطلسم شكست غول سكوت را خواهمدر ماوايم كه اشباح خيال و خاطره اسيرم كرده اندمعجزه باور حضور يار را خواهملبهايم كي رها شوند ز فشردگي جنگ با بغض؟معجزه لبخند تو را خواهمبه گوشه نشسته ام مي پندارم كه رهايي من استمعجزه حضور من را ز خيالم خواهمكلام را گره زدم به رقص قلممعجزه دل سپردن به كلام تو را خواهمنسيان را خجل كرد
برچسب: معجزه,
نویسنده: هلیا رحمانی
جمعه بیست و چهارم شهریور ۱۳۹۶
جعلی ما
من
سالها به پرواز اندیشیدم و دوست داشتم که به گونه ای شگرف در جامعه ای که هم رنگ جماعت نبودنها جرم نابخشودنی است پرواز کنم و با دو بال شجاعت و سخاوت در مقابل سختی ها صبر و در مقابل بد اندیشی ها بخشش داشته باشم حکایت روز گار من چون داستان همه آدمیانی بود که در دنیای امروز می گویندنگاه نکن چو ن نوع دیدن تو با دی
برچسب: جعلی,
نویسنده: هلیا رحمانی
سالهائی نوجوانی که در جلوی کیوسک های روزنامه فروشی می ایستادم و با شوق و ذوق مجله و روزنامه ها را می خواندم هیچگاه فکر نمی کردم روزی نوشته من هم در روزنامه ای چاپ شود. آن روزها نوجوانی عاشق خواندن بودم اما در سال 1370 در بخش نامه ای از خوانندگان در هفته نامه بشیر نوشته من چاپ و عشق آغاز شد.
سالها گذشت در تحریریه ماهنامه فردوسی مشغول به کار بودم اما هرگز فکر نمی کردم که کتابی منتشر کنم اما تولد
برچسب: جلال,
نویسنده: هلیا رحمانی
تصویر مردی که خواب ملت آگاه را می دید/ تورج عاطف
روزجهانی عکاسی مصادف است با بزرگترین و شاید تلخ ترین تصویر تاریخ معاصر ایران
روز 28 مرداد واقعه ای است که ثبت شده است در بسیاری از تاریکخانه های 6 دهه اخیر
و من باز به تصویر ش می نگر م
گو ئی تاز ه به خو اب ر فته است اما خو اب نهضت او 64 ساله شد
چه گو نه 64 سال را گذ راندیم ؟
غر و ب 28 مر داد دگر ی را می گذ رانیم غر و بی که بر ای دکتر مصد ق و
می پنداشتم که پس از سریال وایکنیگ ها یک سریال کمتر بی رحمانه را ببینم و کمی آدرنالین در وجودم ذخیره کنم اما بی اغراق سریال خانه پوشالی برای من فضائی رعب آورتر در جهان امروز را ساخت حکایتی از آنچه جهان ما را می شناسد
فساد سیاسی
فساد مالی
فساد مالی
سقوط فرهنگ
سقوط اخلاق
سقوط انسانیت
سقوط جامعه بشری
سریال وایکنیگز در قرن هشتم میلادی است و سریال خانه های پوشالی در قرن 21 اما بی شک بی رحمی در قرن 21 وح
برچسب: پایان,
نویسنده: هلیا رحمانی
چای را داغ باید نوشیدگیسوان را به باد باید سپرددست را به زانو باید گذاشت و ایستادآغاز کرد آری آغازی دگرآغازین باید شدگاهی باید قایقی به دریا انداختدل به دریا زدبی هیچ نگاهی به ساحل امنباید غوطه وری را باور کردپاسخ دل شکسته همیشه آه نیست
گاهی رفتن و گریستن به دور سوئی است که نگاه رقت انگیزی به
پشت رخ تو نباشد نعمت استتاوان عشق گاهی باور عشق است ماندن بر عشق است و غرق شدن در عشق استباید گذاشت عش
برچسب:
نویسنده: هلیا رحمانی
جای پاهایت را بر کدامین ساحل آشنا هویدا ببینم؟دریاها را پیموده امدریای غمدریای جدائیدریای صبردریای وهمجای پاهایت را بر کدامین ساحل آشنا هویدا ببینم ؟قلم را قفل کرده امقلبم را قفل کرده امدهانم را قفل کرده ام تا نجوای شاملو را زمزمه نکندکه گفته باشد " تو را دوست دارم"هراسی ز دوست داشتن ندارمفریادی ز عشق زدن که گناهی نیستاما می پنداشتم نکند حکایت تسلیم دهد یا که مظلوم نمائی معنی شود و یا گدائی را جای
برچسب:
نویسنده: هلیا رحمانی
این قافله عمر عجب می گذرد
دریاب دمی که با طرب می گذرد
ساقی غم فردای حریفان چه خوری
پیش آر پیاله را که شب می گذرد خیام
روزگار گذشت و به 51 سالگی رسیدم به این عدد که می نگرم اندیشه ریاضی پرورم برای خود به دنبال معنائی برای این عدد می گردد و آن را پیدا می کند و می پندارم که این سومین 17 سالگی من است
در هفده سالگی برای اولین بار عاشق دختری شدم .
یک عشق پنهانی که نمی توانستم به کسی بگویم
گاه به گاهی
ياد بگير كه گاه به گاهي يادت بيايد كه خودت باشي
در اين دنيا به جستجوي خودت برو
لبخندي را به آينه مهمان كن
بوسه اي را نذر انتظار
آغوشي را پشت دروازه تحمل حبس كن
خود را بياب
يادت هست فروغ گفت "من در ميان مردماني زندگي مي كنند كه همچنان كه تو را مي بوسند در ذهن خویش طناب دارت مي بافند"
عيبي ندارد طناب دار هم خودت به گردنت بياندار
طنابي به وسعت تنهاي
برچسب: گاهی,
نویسنده: هلیا رحمانی
تمام شد
روزي خواهم ايستاد و بارهايم را بر زمين خواهم گذاشت و زير لب خواهم گفتتمام شدبه آسمان نگاهي وعرق بر پيشاني كه هديه مهر است را پاك و نفسي چاق و زير لب خواهم گفتتمام شدروزي خواهد رسيد كه همه خستگي سالهاي جواني تا آن دم را مرور و خواهم گفتتمام شدروزي خواهد آمد كه دگر نيانديشم به دغدغه ها و ترديد و يقين جعلي و آزمودن و زخم دگري را ديدن و قصد تيمار كردن و
برچسب: تمام,
نویسنده: هلیا رحمانی
دل
به كجا مي رود قطار دل من؟گاه به گاهي دلگيري جلوی راهش را می گیردو به گوشه چشمي دلتنگي مسیر جديدي نشانش می دهدبه كجا مي رود قطار دل من؟به ايستگاه دلشكستگي كه مي رسد با خودش مي گويد
راه دل را بسته اند
اما گوئي طاقت ندارد كه قطار دل ايستگاهي را طاقت نياورد و مي رودبه ايستگاه دلواپسي كه مي رسد و بعد دلدادگيآنجا است كه خيال دل كندن هم
برچسب: قطار,
نویسنده: هلیا رحمانی
سفری خواهم کرد
سفري خواهم کردسوي اقليم وفادياري كه عشق اذانش باشدآنجا خود عشق اذن و نه به گمان شك و ترديد که به حساب و كتابي باشدسفري خواهم کردسرزميني كه مهر بر سجاده دلدادگي خواهد بودمحرابش نه به ياد كه با يار خواهد بودسفري خواهم کردآنجا كه ناخدا با عاشقانه خدايش باشدسفري خواهم کردجائي كه يار نه در هجر كه همراهش باشدسفرم خواهم کرددلخوشي به دم
تصویر مردی که خواب ملت آگاه را می دید/ تورج عاطف
روزجهانی عکاسی مصادف است با بزرگترین و شاید تلخ ترین تصویر تاریخ معاصر ایران
روز 28 مرداد واقعه ای است که ثبت شده است در بسیاری از تاریکخانه های 6 دهه اخیر
و من باز به تصویر ش می نگر م
گو ئی تاز ه به خو اب ر فته است اما خو اب نهضت او 64 ساله شد
چه گو نه 64 سال را گذ راندیم ؟
غر و ب 28 مر داد دگر ی را می گذ رانیم غر و بی که بر ای دکتر مصد ق و یارانش و ملت ایران غر وبی جاو دانه شد غر وبی که ز طلو عی آمد
شاید عکاسان آن طلوع نمی اندیشدند که در تاریکخانه هایشان این گونه عکس های متفاوتی ز طلوع تا به غروب داشته باشند
در طلو ع همان ر و ز 28 مر داد
می پنداشتم که پس از سریال وایکنیگ ها یک سریال کمتر بی رحمانه را ببینم و کمی آدرنالین در وجودم ذخیره کنم اما بی اغراق سریال خانه پوشالی برای من فضائی رعب آورتر در جهان امروز را ساخت حکایتی از آنچه جهان ما را می شناسد
فساد سیاسی
فساد مالی
فساد مالی
سقوط فرهنگ
سقوط اخلاق
سقوط انسانیت
سقوط جامعه بشری
سریال وایکنیگز در قرن هشتم میلادی است و سریال خانه های پوشالی در قرن 21 اما بی شک بی رحمی در قرن 21 وحشتناک تر و سقوط انسانیت بیشتر است
وایکنیگ های شمشیر از رو می زدند و در خانه پوشالی خنجرها از پشت
در واینگینگز حرفهای حقیقی بود و بهانه های جنگ آشکار و شاید دلیلی موجه چون ماندن بود اما ماندن قرن 21 پ